Portishoofd

Een lichte teleurstelling, om eerlijk te zijn. Uiteraard lag het niet aan de songs. 'And the circus leaves town' and 'Welcome to sky valley' stonden propvol overheerlijke ronkende riffs, droog als woestijnzand, log als een cementmolen. Stonerrockklassiekers die voor twee uitverkochte AB-zalen zorgden.

Waaraan lag het dan wel?

Allereerst had er naar alle waarschijnlijkheid een toondove geluidstechnicus of een gewone dove achter de knoppen plaatsgenomen, want de geluidsbalans zat helemaal scheef. De zang werd weggedrukt door de betonnen gitaarsound van Bruno Fevery, die zich een waardige vervanger/imitator van Josh Homme toonde. Akkoord, op plaat zaten de vocals ook stevig ingemetseld in de geluidsmuur, maar dit was toch andere koek. Het drumwerk leek in de kelder van de AB te gebeuren, maar Brant Bjork zat nochtans gewoon achter Garcia op zijn vellen te meppen. Die inleidende drumroffel van 'Hurricane' moet er goed uitkomen om de song te lanceren, maar de doveman achter de mengtafel maakte er een blindganger van. Naast mij zaten enkele fans woedend met hun hoofd te schudden en wegwerpgebaren te maken.

Daarnaast was er John Garcia zelf, op zich een vrij beperkte zanger met een dun stemgeluid dat nogal schriel afsteekt tegen het zoemende gitaargeweld en dus in mijn ogen/oren bij het totaalgeluid past als een tang op een varken.  Een vrij statische frontman ook die het liefst gewoon wat aan zijn microfoonstatief hangt. Waren het misschien de kilo's die hij in de loop der jaren zichtbaar had opgeraapt? Ik schrok zelfs op toen Garcia zijn haarlintje lostrok en zijn kapsel loszwaaide. Ja, zo'n sprankelende podiumpersoonlijkheid is het inderdaad!

Songs als 'One Inch Man', 'Hurricane', 'Gardenia', '100°en 'El Rodeo' deden de frontstage borrelen en overkoken en de skydivers vlogen af en aan, maar erop en erover was het zeker niet voor de culthelden. Nick Oliveri hield zelfs zijn lul binnenboord, je moet niet vragen.... Maar goed, wie weet was het 's avonds toch nog een graadje straffer.

Het was een tijdje geleden dat ik nog actief was op deze blog, maar de Thalys-reclame ergert me dermate dat ik er iets over moest schrijven.

U kent de bewuste commercial waarschijnlijk wel.

Een soort charismaloze Justin Timberlake daalt de trap af om de Thalys te nemen als een jongedame in een rode jurk hem tegemoet loopt die hem al zingend ‘Wilkommen, bienvenue, welcome’ heet, zelfs al is hij een volslagen ‘fremde, étranger, vreemde’ voor haar.

Timberlake loopt haar voorbij (hoe zou je zelf zijn), maar andere reizigers gooien zonder aarzelen hun koffers op een stapel, en tillen de zingende zaag op om ze als een soort moeder Maria (met bijhorende belachelijk devote grijns - zie 0:11) op een piëdestal te zetten. Onze protagonist schrikt zich geen rolberoerte of vlucht niet, integendeel, hij voelt zich bijzonder aangesproken en danst een wijle mede met het huppelende zootje randdebielen.

Daarna is het toch tijd om in te schepen. De hippe reiziger wordt door Maria naar zijn plaats geleid, een doordeweekse zit, die volgens de aanwezigen desondanks zeer ‘bjoetifeul’ is.

Volgens zijn buurman, een angstaanjagende nerd met een wollen trui, een blikken stem en een glazige blik is de wi-fi ook zeer mooi. Zijn zoontje, dat eveneens weggelopen lijkt uit The Addams Family, is het roerend met hem eens.

De conductrice is zo vriendelijk om de laptop voor de man in kwestie open te klappen met een zwierige beweging.

Als je dacht dat Timberlake zijn geluk niet op kon, dan heb je het mis, want ‘even ze food is beautiful’. Ten bewijze toont een ober het diner dat hem later zal worden voorgeschoteld : een gifgroene glitterkreeft.

De treinbegeleidster is ondertussen terug naar buiten gesneld waar ze het, om de andere passagiers te verwelkomen met het toekomstige Rosas nog even op een houterig dansen zet alsof er een elektronische pretstaaf in haar hol zit.

Kijk, als ik die clip op tv zie vraag ik af welke zieke geest zo’n onzin heeft bedacht. Wat werd er gezegd tijdens de brainstorm van de copywriters van dit gedrocht.?

Kort even waarom deze spot van mij 1 van de kandidaten is voor de Loden Loekie 2011, de razzie van de reclamefilmpjes:

*Heeft U meer zin gekregen om met de Thalys te rijden na het kijken van dit onding? Ik niet. Als ik bij het inschepen wordt geconfronteerd met een zingende hostess die me samen met een troep rondspringende aanstellers welkom heet, dan pak ik mijn koffer en a) kies ik het hazenpad naar huis, OF b) zwaai ik met mijn koffer in het rond tot geen van die imbecielen nog recht staat. Beleefdheidshalve zal ik waarschijnlijk het eerste doen.

*Deze spot deed me weer eens inzien waarom ik zo’n hekel heb aan musicals. Niet alleen omdat men al zingend een boodschap tracht mee te delen, maar ook omdat er een nummer wordt gebruikt uit het zeer nichterige ‘Cabaret’.

*De algehele valse, opgefokte vrolijkheid maakt me uitermate depressief.

*Als een kreeft een helgroene kleur heeft is de houdbaarheidsdatum ver overschreden. Ik eet mijn maaltijd alvast niet in de restauratiewagon van de Thalys.

*Voor zover ik weet is wi-fi onzichtbaar en dus zeker niet ‘beautiful’. Als dit ook nog eens wordt verkondigd door een man met een spuuglelijke gebreide trui en het uiterlijk van een seriemoordenaar wordt het helemaal griezelig.

*Ik weet niet of hun personeel tegenwoordig wordt bijgeschoold, maar ik heb op mijn dagelijkse treinritten de conductrice nog nooit zien breakdancen of zingen omdat er passagiers meerijden op haar trein. Als je een begroeting krijgt is het al mooi.

Aan die ellendige, flauwe reclamefilmpjes moet een einde komen. Deze clip is leugenachtig, een verheerlijking van debiliteit en een misdrijf tegen de intelligentie van het publiek.

Afvoeren dus die rotzooi!