20-04-14

School Is Cool - Nature Fear

School Is Cool - Nature Fear_0.jpg

De aanloopperiode naar Nature Fear, de tweede plaat van School is Cool, verliep nogal woelig. Nele Palinckx volgde haar grote liefde naar Argentinië en moest noodgedwongen vervangen worden door 2 muzikanten : vioiste Justin Bourgeus en toetseniste Hanne Torfs. Andrew Van Ostade speelde nog mee op de plaat maar verliet vlak voor de release om nog onduidelijke, persoonlijke redenen de groep.

Wie School Is Cool al aan het werk zag weet dat dit een serieuze aderlating is voor het visuele aspect van hun optredens. Palinckx bespeelde meerdere instrumenten en zag er ook nog eens goed uit en Van Ostade was met z’n ronde postuur, bretellen en uitbundige speelstijl een echte eyecatcher. Daarnaast waren het ook nog eens 2 prima muzikanten.

Maar voor alle duidelijkheid: het klinkt niet alsof het moeilijk was om Nature Fear te maken. De typische School Is Cool-signatuur is er nog steeds, maar de barokpop met glorieuze refreinen en instant-herkenbaar drumwerk kreeg regelmatig een serieuze elektro-injectie. En dat vinden wij helemaal niet erg.

Zanger/gitarist/songschrijver Johannes Genard is duidelijk de man met visie binnen de band. Hij componeerde op zijn Mac 80% van de songs met Garageband , de rest van groep kleurde daarna de uitgetekende songstructuren in. Single ‘Black Dog Panting’ toonde al aan dat er nieuwe wegen werden ingeslagen. Een duister, eerder contemplatief nummer dat minder airplay kreeg, maar wel een gebroeders Dewaele-edit. Ook niet slecht me dunkt.

Toeval of niet, het zijn de songs waarin het sterkst wordt afgeweken van het bekende groepsgeluid die we het meest hebben gedraaid. ‘Hollow Hill’ bijvoorbeeld, een song over een dronkaard die wordt opgesloten in een uitgeholde heuvel en voor eeuwig met elfjes moet dansen. Klinkt inderdaad als een delirium van Hans Otten, maar het idee voor deze songtekst komt uit een andere bron dan een biervat.

Genard liet zich op tekstueel vlak namelijk meermaals inspireren door Europese volkssprookjes, sagen en mythen. Zolang het prima songmateriaal oplevert : no problemo. ‘Your Body And Me’ is nog zo’n toppertje. Hamerende ritmiek, heerlijk refrein en uitschuivende synths op de achtergrond. Zet zich onmiddellijk vast in je hersenschors. De koperblazers en het Kodo-gedrum in ‘Tusks’ lijken een veldtocht aan te kondigen. Het nummer dendert als een olifant door je woonkamer. Impressionant. Genard liet al weten dat hij dit nummer graag op de soundtrack van Vin Diesel-vehikel Hannibal The Conqueror wilde horen, en we begrijpen nu waarom.

Ook de meer ‘typische’ School Is Cool-songs zijn meestal heel sterk. Het punky ‘The Soothing Sounds Of Breaking Bones’ (dat Genard tijdens een wandeltocht door Antwerpen bedacht) het met stemmig banjogetokkel bedachte ‘Envelop Me’, het melancholieke ‘Tryst’ of het geradeaus galopperende ‘Blue Jeans’. En meestal zijn we niet gek van de trage nummers op albums, maar ‘Golden Grey’ is wel een mooi exemplaar.

‘Wide-Eyed & Wild-Eyed’ bevat naast de bekende extatische zang en driftige ritmiek ook onderkoeld zoemende synths. Kan je na één beluistering meezingen, maar toch vonden we het School Is Cool by numbers. Ook afsluiter ‘Cursing, Let Me In’ was voorbij voor we er een sterke song in konden ontdekken.

 

School Is Cool werd in het verleden regelmatig met Arcade Fire vergeleken. Dat geldt enkel voor de experimenteerdrang die beide groepen delen, want de Belgen kiezen duidelijk hun eigen weg. Benieuwd wat Genard in de toekomst nog uit zijn gevederde hoed zal toveren.


00:31 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gruppo Di Pawlowski - Neutral Village Massacre

Neutral.jpg

Gruppo Di Pawlowski. Klinkt als een Pools jazzorkest. Enkel in België weten we beter als we de naam Pawlowski horen. Alhoewel….voor Mauro is jazz geen zonevreemde muzieksoort, het was dus ook mogelijk geweest. Gruppo di Pawlowski is een bundeling van rotgetalenteerde krachten. Naast Mauro staan ook Elko Blijweert , Pascal Deweze, Sjoerd Bruil, Jeroen Stevens en Ben Younes Zahnoun op het loonlijstje.  We gaan niet opsommen in welke bands zij ook allemaal spelen, dat zou ons te ver leiden.

Neutral Village Massacre is een gloeiend hete plaat met smeulende tracks die klinken als een kruising tussen The Grooms en Evil Superstars. Alle kanten uitschietende, funky noise ’n roll met een toefje elektronica en  gitaren die rücksichtslos tekeergaan. De sympathieke Italiaans-Poolse Belg heeft z’n eigen muzikale niche gecreëerd en perfect ingevuld. Pawlowski is de enige dealer van dit verslavende spul.

Legende Steve Albini had als producer niet veel werk. Gewoon de opnameknop indrukken en dan met een grijns toekijken hoe de zes heren  hun energie en gekte de vrije loop lieten. Let wel : gekanaliseerde waanzin. Het blijven wel allemaal songs. Goeie songs zelfs.

“Watch Me!” brult Mauro waarna hij de  ‘Do The Watching The Ex-Wives Dance Dance’ doet over een spannend en  dansbaar ritme. Waarschijnlijk inspiratie opgedaan tijdens hun tour met Ultima Vez van Wim Vandekeybus. Mauro vertelde in Humo dat hij nog vrijwilligers zocht om de choreografie die hij bij dit nummer bedacht uit te voeren on stage. Indien u zich geroepen voelt : even aanmelden voor een optreden. Je moet wel over genoeg ex-vrouwen beschikken en al deze dames zonder hoogoplopende ruzies in de concertzaal krijgen.

 ‘The Oldest Goddess’ is een classic van het kaliber ‘Ghost Rock’ en ‘Fear Life’. Nerveuze gitaarriff, straf nummer. In het beukende ‘Experiments In Taste’ schreeuwt Mauro in tongen van “Halalalalala haj haj”, ergens tussen dreigend en grappig in. Satan zit duidelijk weer in zijn ass. Werd nooit gerepeteerd voor de grotendeels geïmproviseerde opname : het slepende en dreigende ‘Back In The Woods’. Het ideale nummer trouwens om optredens mee te beginnen dankzij openingszin “Good Evening Assholes!

Ze hebben ook een nummer om mee af te sluiten, namelijk het korte ‘Danku Baazn’, dat alle kopers van hun albums en concerttickets wil bedanken. Tekst : “Dank u, dank u baazn/Vrede zij met u.” Dankwoorden hoeven, net als in de hoesnota’s, nu ook weer niet te lang te duren. Ook Nederlandstalig : de bijtende Arbeid Adelt-cover ‘Jonge Helden’. “Ik hoopte dat het zou klinken als een huwelijk tussen Pere Ubu en Belgian Asociality vertelde Pawlowski aan onze man in het interview dat u elders op deze site kan terugvinden. Zo te horen is dat gelukt, Mauro.

 

“Mauro is geil” lazen we ergens bij een clip op Youtube. Zou de dame in kwestie dit ook zeggen als Mauro een metser of ober was? Bon, dit is nu niet het geval en op basis van Neutral Village Massacre moeten we haar gelijk geven. Plus : er is geen zanger/muzikant met het charisma van Mauro. Ga Gruppo Di Pawlowski dus vooral ervaren in één of andere zaal of festivaltent. Deze zeer goede plaat is voor het podium gemaakt.


00:27 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-14

Omar Souleyman @ Trix, 03-04-2014

Omar Souleyman Trix 03-04-2014 009 (Small).JPG

Omar Souleyman beleefde vorig jaar z’n doorbraak met album en song ‘Wenu Wenu’. Deze keer niet amateuristisch opgenomen met een gammele bandrecorder, maar in een glimmende productie van wonderboy Four Tet, waardoor de plaat lekker uit je boxen knalt. Na meer dan 5 nummers van de Syriër begint de eenvormigheid van z’n nummers op te vallen, maar in Trix stoorde dit allerminst. De gelijkaardige ritmes en synthklanken deden je net in een roes belanden.

Rizan Sa’id, de toetsenist van de Syriër, slofte het podium op, keek even verveeld naar z’n Korg, deed z’n jasje uit en begon ogenschijnlijk tegen z’n zin aan z’n job. Of hij nu achter zijn instrument of een strijkplank stond, het leek hem om het even. Zeer grappig, al was het waarschijnlijk niet zo bedoeld.

Omar Souleyman Trix 03-04-2014 026.JPG

Na een rustige intro betrad Souleyman het podium in wat ondertussen zijn vaste uniform is geworden : een ghutra (geruite hoofddoek) op het hoofd, een zonnebril op z’n pronte neus en een dishdasha (arabisch kleed voor mannen) tot op de enkels. Elk Omar - optreden verloopt volgens een recept dat even eenvoudig en beproefd is als hardgekookt ei op grootmoeders wijze :

1) De toetsenman gaat emotieloos te keer op zijn synths en schudt ultra-dansbare dabke uit z’n mouw.

2°) Omar loopt constant van links naar rechts over het podium en jut het publiek op met handgeklap, aanmoedigende “Yalla Yalla!”-kreten (vrij vertaald : komaan!)en pauselijke handgebaren.

3) Het publiek gaat volledig uit zijn plaat.

4) Klaar is je feestje.

Omar Souleyman Trix 03-04-2014 022.JPG

Zo simpel als een duif na een lobotomie, maar uiterst efficiënt. Na een paar nummers stond het publiek al te marineren in z’n eigen zweet. We hoorden ‘Wenu Wenu’ en ‘Shift Al Mani’ de revue passeren, maar eigenlijk maakte het niet zoveel uit wat er werd gespeeld. Iedereen was  na 2 nummers aan het dansen en in z’n handen aan het klappen alsof hij op het trouwfeest van z’n beste vriend aanwezig was. Wij vonden het in ieder geval leuker dan met een beduimelde zakdoek bacteriën rond staan zwaaien op ‘Les Lacs Du Connemara’.

De constante stroom bezwerende arabbeats zorgde er voor dat een deel van de toeschouwers zich in een sprookje van 1000-en-een-nacht waande. Een verlepte wannabe - Sheherazade naast ons stond buik te dansen (of een poging tot) of haar leven er vanaf hing en keek daarbij alsof ze wel eens een kijkje wilde nemen onder het kleed van de als een oliesjeik ogende zanger. Helemaal hilarisch werd het toen een handvol jongelingen zich voor het podium drongen met op hun gezicht een zonnebril en opgeplakte Souleyman-snor. Even zagen we de sympathieke Syriër een wenkbrauw optrekken, toen krulde een mondhoek even omhoog.

Omar Souleyman Trix 03-04-2014 019.JPG

 

Na krap een uur trok Omar er de stekker uit en verdween achter de schermen. Toen de schreeuwende fans geen bis kregen liepen een paar fans over het podium de backstage in. Wie niet waagt, niet wint. Enkelen keerden terug met een foto van zichzelf en de zanger op hun gsm, anderen werden weer teruggestuurd.

 

Je bent voor of tegen hem, maar Omar Souleyman zorgde gisterenavond voor een feestje dat we niet licht zullen vergeten. Yalla Yalla!

Omar Souleyman Trix 03-04-2014 015.JPG

Omar Souleyman Trix 03-04-2014 007.JPG

02:06 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-04-14

Metronomy @ AB, 02-04-2014

Metronomy AB 02-04-2014 059.JPG

Love Letters, het laatste album van Metronomy, stelde ons lichtjes teleur. Weg was de aanstekelijke elektropop van het meesterlijke Nights Out. In de plaats werd melancholieke, soulvolle pop geserveerd die meermaals steunde op één voortkabbelend idee. Het was voor ons de vraag of de Britten met deze plaat onder de arm in de AB toch nog voor een spannend optreden zouden zorgen.

Eigenlijk hoorden we onszelf  voor dit gebrek aan vertrouwen in de band op de vingers te tikken. We zagen Metronomy reeds vier keer aan het werk en geen enkele keer was de groep minder dan zeer goed. Ook gisterenavond keerden we tevreden huiswaarts. De nummers van Love Letters werden stuk voor stuk aangedikt door extra bas, drum of synth en kregen daardoor meer body. ‘Boy Racers’ en ‘Reservoir’ huppelden analoog trippend door onze gehoorgangen. Het was, raar maar waar, enkel prijsbeest ‘Love Letters’ dat wankelend uit de startblokken schoot en minder goed uit de verf kwam. De vocals werden namelijk mee verzorgd door de mannelijke groepsleden en dat klonk toch minder krachtig dan we verwachtten. ‘I’m Aquarius’ kreeg twee heupwiegende koortjes mee en werd wel foutloos en met zelfvertrouwen gebracht.

Metronomy AB 02-04-2014 014.JPG

‘The Bay’, ‘Corinne’ en ‘The Look’ (uit doorbraakplaat The English Riviera) werden op een stormachtig applaus en gejoel onthaald en verklaarden waarom de AB uitverkocht was. Ook de tracks uit Nights Out brachten iedereen weer meedogenloos op de knieën : ‘Radio Ladio’ en ‘Holiday’ swingden harder dan een vrouwenboezem tijdens een fietstocht op een macadamweg.

Songschrijver Joseph Mount was de aimabele en ietwat kleurloze ringleader die z’n troepen beheerst door de set loodste. Toetsenman en levende teddybeer Oscar Cash had, afgaande op het oorverdovende geschreeuw toen hij even (voor  de door hem gezongen Box Codax–cover ‘Naked Smile’) achter z’n synth vandaan kwam, de hoogste aaibaarheidsfactor. Menig vrouwenslipje werd zo te horen blank gezet.

Metronomy AB 02-04-2014 032.JPG

Extra pluimen verdient de ritmesectie die zich heeft ontpopt tot sterkhouder van dit goed gerodeerde gezelschap. Olugbenge Adelekan stuwde de band naar voren met z’n machtige, spanbetonnen baslijnen. Hij liet z’n partijen tijdens ‘The Look’ zo vet  en droog uit de speakers blubberen dat we er bijna tranen van in de ogen kregen. En vergeet Isolde Lasoen : wij vinden drumster Anna Prior veel sexyer. Ze hield strak drummend en gelukzalig glimlachend de boel bij mekaar. Ook grappig : hoe de groepsleden –strak in het sixtiespak- tijdens bisnummer ‘Some Written’ één voor één vanachter die roze wolken in het decor tevoorschijn wipten.

Metronomy kwam, zag en overwon moeiteloos de AB. Wij spelden hen daarom vier sterren op en zullen bij de volgende doortocht van de band weer van de partij zijn.

 

Setlist : Monstrous/ Month Of Sundays/ Love Letters/The Look/ She Wants/Boy Racers/Call Me/Holiday/Radio Ladio/ Everything Goes My Way/ I’m Aquarius/ Reservoir/Side Two/ Corinne/The Upsetter/Naked Smile/ The Bay/ Some Written/ Heartbreaker/The Most Immaculate Haircut

Metronomy AB 02-04-2014 050.JPG

Metronomy AB 02-04-2014 055.JPG

 

 

02:05 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Sisyphus - Sisyphus

sisyphus album.jpg

Met S/S/S werd een nieuwe supergroep geboren. De drie S’en in de groepsnaam stonden voor elektrosmid Son Lux, de ons voorheen onbekende rapper Serengeti en onze favoriete singer songwriter Sufjan Stevens. Ondertussen werd de groepsnaam omgevormd tot Sisyphus en heeft de band z’n eerste, gelijknamige album uit.

Meestal produceert zo’n ‘supergroep’ teleurstellend of geforceerd aanvoelend songmateriaal. Een samenraapsel van halfbakken ideeën van de afzonderlijke groepsleden. Of de samenwerking ‘plakt’ gewoon niet. Wij denken spontaan aan de combinatie Lou Reed/Metallica of aan Superheavy, de band van o.a. Mick Jagger, Dave Stewart en Joss Stone. Ook bij Sisyphus hoor je duidelijk wat de inbreng van de verschillende leden was, maar het trio slaagt er in de afzonderlijke bijdragen op een natuurlijke wijze aan mekaar te lassen, met uitzondering van ‘Calm It Down’ (al tracht Sufjan de boel wat recht te trekken in de tweede helft van de song) en het tamme ‘Flying Ace’. Ook ‘Dishes In The Sink’ klinkt even rommelig als de titel doet vermoeden.

De rolverdeling is duidelijk. Sufjan Stevens zorgt voor de hemelse harmonieën en zijige zang. Luister naar ‘Take Me’ (Sufjan meets knisperende KID A-elektronica) of het ambient-achtige ‘I Won’t Be Afraid’ en geniet. De dwarsfluiten in ‘My Oh My’ werden schijnbaar overgebeamd uit ’s mans Illinoise. Son Lux fabriceert kale, arty hiphopbeats. In ‘I Won’t Be Afraid’ laat hij Sufjan fluisterzingen over sprookjesachtige Burial-beats. Het werkt wonderwel. En Serengeti… tja, die rapt. Meestal is het toevoegen van een rapper aan zo’n prestigieus project een poging om de hipheidsfactor op te krikken. De rijmelarij van zo’n ‘woordkunstenaar’ zorgt zelden voor een verrijking van het groepsgeluid. Maar Serengeti houdt z’n ego wat in bedwang, laat amper een ‘fuck’, ‘bitch’ of ‘ho’ vallen en stoort dus meestal niet. In ‘Booty Call’ vloeit hij zelfs heerlijk over het Wu Tang-achtige samoerai-wapengekletter van Son Lux. Even dachten we dat RZA in de producersstoel had plaatsgenomen. ‘Booty Call’ is jammer genoeg wel een flauwe, op tekstueel vlak behoorlijk doorsnee hiphoptrack.

Soms trekken de groepsleden bepaalde nummers helemaal naar zich toe, maar o.a. het aanstekelijke, swingende ‘Lion’s Share’ kan zo in de dagprogrammatie van Stubru. Een perfecte hybride van de talenten van de 3 heren. Wij mompelen dankzij deze radiohit in spe al een paar dagen : “Dance, dance with the money in your pants.”

 

Het geheel is op dit album meer dan de som van de delen, en dat is wat wij verwachten van een collaboratie van getalenteerde muzikanten uit 3 verschillende hoeken van het muzikale spectrum. Al verlangen wij nu meer dan ooit naar een reguliere Sufjan-plaat. 

02:02 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Metronomy - Love Letters

Metronomy-Love-Letters.jpg

In tegenstelling tot sommige fans houden wij er wél van als een groep nieuwe horizonten verkent en wat vernieuwing en experiment in z’n muziek smokkelt. Op voorwaarde natuurlijk dat de albums even prikkelend, spannend en goed blijven als de voorgangers. En daar schort het ‘m toch een beetje bij ‘Love Letters’, de vierde van Metronomy.

Het is geen slechte plaat, maar niettemin zijn we ietwat teleurgesteld. Nights out,  een feestelijke elektronicaplaat met meer killerhooks dan een doorsnee walvisjager, is één van onze favoriete albums van de laatste 10 jaar. Misschien lagen onze verwachtingen daarom te hoog, maar toch… Op Love Letters gaat het tempo nog wat lager dan op het loungy The English Riviera en zijn de songs gewoonweg minder catchy.

Zelfs na meer dan 10 luisterbeurten hebben we nog geen refrein die naam waardig ontdekt in ‘The Upsetter’. Van dit nummer onthouden we enkel dat songschrijver Joseph Mount wat Bowie–esque croont over een tamme beat uit een primitieve drumcomputer. De eerste keer dat we ‘I’m Aquarius’ hoorden vonden we ‘m flauw, na 5 luisterbeurten charmant en na 10 sessies waren we die “Shoop- doop- doop- aaah “ alweer kotsbeu.

Het nummer lijdt aan het euvel waaraan meerdere songs aan onderhevig zijn : ze werden opgehangen aan een zanglijn of melodie die tot in den treure wordt herhaald. Dat is te weinig om van een song met body te spreken.  ‘Month Of Sundays’ en ‘The Most Immaculate Haircut’ klinken alsof Robert Smith ze heeft geschreven…. toen hij op een blauwe maandag ijlend en misselijk te bed lag. En ‘Never Wanted’ hadden wij inderdaad liever niet op deze plaat zien staan.

Kunnen we wel blijven beluisteren : de pompende barroompiano, het euforische refrein en de vrolijkmakende jazztrompet in de fantastische titeltrack. ‘Monstrous’ begint met dartele klavecimbelklanken die daarna overgaan in een aanstekelijk riedeltje dat rechtstreeks uit zo’n oude Atari-spelconsole lijkt te komen. Het instrumentale ‘Boy Racers’ had met die Moroder-synths, spacy ‘Psyché Rock’- geluidjes en snerpende scheermachinegitaren op hun debuut kunnen staan en dat vinden wij geen slecht nieuws. Ook ‘Reservoir’ is een lentefrisse en pretentieloze popsong.

Wie denkt dat deze recensie bepaald geen liefdesbrief aan Metronomy is, heeft het mis. Wij houden nog steeds van de Britten, maar onze liefde is nu meer platonisch van aard. Hopelijk krijgen we bij de volgende plaat weer vlinders in onze buik.

 

 

 

02:00 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-14

Planningtorock - All Love's Legal

all love's legal.jpg

Het is moeilijk om het geslacht van Jam Roston (aka Planningtock)op het eerste gezicht en gehoor te bepalen. In de Botanique zag ze er eerder uit als de minotaurus met een bad hair day dan een menselijk wezen. Niet echt een vrouw die zich wil profileren met haar looks en vrouwelijke rondingen. Qua stem lijkt ze soms op dat andere androgyne wezen, Antony Hegarty. Een tweeslachtige présence die er voor zorgt dat Roston net als Antony niet te labelen valt.

Op haar derde album verklaart en verdedigt ze op indrukwekkende wijze haar multi-seksualiteit. Zelfs in 2014 geen overbodige onderneming, gezien de recente anti-homowetten in o.a. Oeganda. “All love’s legal/ you can not legalize love” luidt het devies in de titeltrack. En in openingssong ‘Welcome’ zingt Roston “Fall in love with whoever you want to”. Het is de intentieverklaring van dit conceptalbum. Of je nu hetero, homo, lesbo of bi bent, het maakt allemaal niet uit. De songs die volgen klinken als The Knife met Antony achter de microfoon. De teksten zijn soms nogal sloganesk, maar PTR komt er mee weg omdat ze het zo ontwapenend zingt én de nummer zo goed zijn.

 ‘Human Drama’ begint met druppelende ‘cold water music’. Daarna horen we een synthlijn die ons erg deed denken aan de gitaarriff van ‘Sunday Bloody Sunday’ van U2.  In de lyrics vloeit de liefde alle kanten op. “Gender’s just a lie” bezweert Roston ons.

‘Answerland’ is een slepend new wave-tussendoortje , waarna het fantastische ‘Let’s Talk About Gender Baby’ losbarst. De titel verwijst naar Salt ’N Pepa, maar muzikaal gezien is dit heel andere koek. Geen r&b, maar verslavende calypso-house . Gooi dit in high rotation, Stubru!

Het elektronische klaroengeschal in het machtige ‘Public Love’ zou de muren van Jericho splijten en brengt zelfs zonder hulp van de illustere Regi gegarandeerd alle handen omhoog tijdens eender welk festival.

Heerlijk hoe PTR lichtjes vals nét achter of voor het met horten en stoten voortbewegende ritme van ‘Misogyny Drop Dead’ aan hinkelt. Het is de eerste luisterbeurten even wennen, maar daarna krijg je het nummer niet meer uit je hoofd. ‘Patriarchy Over And Out’ heeft een titel die boekdelen spreekt. Glazen plafonds en man-vrouw rolpatronen worden lustig gesloopt op dartele beats.

 

All Love’s Legal is het heerlijk sprankelende en prikkelende elektronica-album dat The Knife vorig jaar vergat te maken. Een politiek plaatje dat in elke  holebi-bib een prominente plaats moet krijgen. Voorlopig onze favoriete plaat van 2014. Kan iemand dit schijfje stante pede naar de heren  Museveni  en Poetin sturen? Ze zullen u dankbaar zijn.

22:56 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende