Portishoofd

Voila, als je bovenstaand statement dat in de zaal werd opgehangen  bekijkt weet je ineens waarom er geen concertfoto bij deze review staat. Savages is een band met een eigen visie en filosofie. Ze bekijken de sociale media met het nodige wantrouwen en willen dat elke live-ervaring bijzonder is voor de band en de fans. En dat het een speciale avond werd daar mag u zeker van zijn. Wie Silence Yourself (review later deze week), het debuut van deze all-female band al heeft beluisterd weet : dit is something else. De band maakt ‘my way or the highway’ – postpunk en die attitude hadden ze meegebracht naar de Botanique.

Als voorprogramma stond Johnny Hostile geprogrammeerd, de ex van zangeres Jehnny Beth en mede-oprichter van hun gezamenlijke platenlabel Pop Noir. Hostile speelde in wit tegenlicht, had duidelijk goed naar Alan Vega en z’n Suicide geluisterd en gebruikte enkel laptop en gitaar. Tegen het einde van zijn set sprong zijn Beth op het podium voor ‘Pricks’, een stuiterende track met een simpele gitaarriff die tussen Anne Clarke en The Kills gekneld zat. Velen leken de zangeres van Savages echter  niet te herkennen, er werd amper gereageerd toen ze voor deze opwindende song het podium opstapte.

Na het optreden van Hostile voelde je de spanning stijgen. De geluidsman startte een aanhoudende  loop van de donkere mechanische geluiden die je in de intro van de albumversie van ‘Shut Up’ hoorde. Je zag Jehnny zenuwachtig ijsberen in de coulissen. Altijd een goed teken als je merkt dat de artiest in kwestie zich staat op te laden.

Een kwartier later kwamen de 4 dames in stemmig zwart en wit 1 voor 1 tevoorschijn om ons en meer dan 90% van de huidige rockbands een masterclass ‘puur en intens rocken’ te geven. ‘City’s full’ was onmiddellijk een welgeplaatste mep in je smoelwerk.’ I am here’ bezwoer Jehnny Beth je in de gelijknamige song. Niet dat iemand daar één moment aan twijfelde. ‘Strife’, ‘No Face en ‘Give Me A Gun’ waren dampende, als een speer vooruit vliegende songs waar uitgebreid op gesprongen werd door verhitte toeschouwers, die bijna allemaal vanaf song 1 mee waren. Met ‘Another War’ en ‘Fuckers’ werden er ook nieuwe songs gepresenteerd. Jehnny : ‘Een song over al de fuckers die je in je leven ontmoet. Misschien staat er nu wel één naast je’. Van s&m-song ‘Hit Me’ kwam zoveel energie vrij dat je er een doorsnee kerncentrale mee draaiende kon houden. Beth sloeg wild in het rond en schreeuwde haar troepen vooruit.

Er is al veel gepalaverd over de verschijning en stem van zangeres Jehnny Beth. Maar willen of niet : zodra de spichtige frontvrouw haar scheur opentrok dacht je onmiddellijk aan Siouxsie Sioux en Patti Smith. Met haar korte kopje, rood geschminkte lippen, strak wit hemdje en jaren ’80 kostuumbroek zag ze er gisterenavond uit als het liefdeskind van Ian Curtis en de jonge Jo Lemaire. Niet voor niets werd ze ergens ‘Ian Curtis on heels’ genoemd, en dan zwijgen we nog over de soms manische marsbewegingen die ze maakte, zodat ze nog meer op de frontman van Joy Division leek. Maar wat een zeggingskracht straalde er van haar af. Ze schreeuwde haar pamflettistische teksten in je wezen met een animale blik op haar vertrokken gezicht die we nog herkenden uit een natuurdocumentaire op National Geographic, die keer toen een in het nauw gedreven jachtluipaard z’n tanden liet zien.

De andere wilde dames bewerkten stoïcijns en bruut hun instrumenten. Fay Milton mokerde wild met haar hoofd zwierend op haar drums en vormde een solide basis voor de rest van de band. Gemma Thompson strooide straffe riffs in het rond, maar kraste soms ook sfeervolle of dreigende noise uit haar snaren, zoals bv. in het rustige en duistere ‘Waiting For A Sign’. En eat your heart out, Kim Deal, maar wij hebben een nieuwe favoriete bassiste : Ayse Hassan, die onverstoorbaar en met gesloten ogen haar gouden baslijnen (‘Flying to Berlin’!) liet denderen waar alle Savages-nummers op voortdreven. Ik was niet alleen, want ik zag veel mannen zich aan haar vergapen. Nochtans : ze droeg combatboots, een zwarte jeans en een slobbertrui. Niet dat je er eigenlijk bij stilstaat dat dit een volledig vrouwelijke band is : 3 van de 4 groepsleden zien er bepaald androgyn uit en qua raw power en agressie geven ze de meeste mannelijke muzikanten het nakijken.

Het publiek schreeuwde zich schor toen Beth & co na hijgerige kopstoot en hoogtepunt ‘Husbands’ (mooi hoe Beth met een simpel handgebaar haar groep harder en zachter liet spelen)  van het podium stapten. Pech : Savages doet niet aan bisnummers.

Eén van de concerten van het jaar? Absoluut. Savages is the real deal en dit optreden was een Belevenis. De afwezigen krijgen een herkansing op Pukkelpop.

Setlist : City’s full/ I Am Here/ She Will/ Fuckers/ No Face/Strife/Waiting For A Sign/ Flying To Berlin/Give Me A Gun/Another War/Hit Me/ Shut Up/Husbands

Verslag ook op www.motherlovemusic.be 

Wie z’n blik over de Les Nuits-programmatie laat glijden zal onmiddellijk opmerken dat de programmatoren zijn gaan winkelen met de BBC’s Sound Of 2013-lijst naast het telefoontoestel : naast Chvrches en Savages (maandag, waarover later meer) stond ook AlunaGeorge zondagavond op de affiche.

Het Britse koppel, versterkt door een bassist en een drummer, bewees in de uitverkochte Rotonde waarom ze in die lijst op de 2^de plaats prijken : zonder een album in de winkelrekken konden ze moeiteloos drie kwartier vullen met songs die, als ze al geen hit waren, toch klonken als hits in spe.

Schrijver van deze futuristische r&b-tracks is producer/mastermind George Reid. Hij brouwt z’n catchy tunes met scheutjes postdub en trap en gooit ritmisch aan mekaar geplakte vocale snippers on top. Een beetje Destiny’s Child meets Hudson Mohawke meets Cocorosie.

Maar het was toch vooral zangeres en poster girl Aluna Francis die zondag met haar ranke lichaam, zwartlederen hotpants en korte glittershirtje alle aandacht naar zich toe zoog. De aantrekkelijke gazelle hipshakete als een volleerde diva over het podium en klonk een beetje als een kinderlijke Beyoncé. Er wasemde star quality uit elke porie van haar kronkelende lijf.

Ze toonde haar vocale kunnen meteen in het funky ‘Just A Touch’ en het sensueel groovende ‘You Know You Like It’, songs die je stramme bekken onvermoede bewegingen deden maken. ‘Attracting Flies’ zou met z’n vrolijke synthriedeltje zelfs Geert Bourgeois aan het dansen krijgen.

 ‘This Is How We Do It’ van Montell Jordan kreeg een modern, veel strakker zittend jasje en ook het met herkenningsgegil onthaalde ‘White Noise’ was vuiler en dus beter dan de collaboratie met Disclosure. ‘Kaleidoscope Love’ klonk met z’n clicks en vingergeknip als een nummer van Jamie Woon, en uit onze mond is dat allesbehalve een belediging.

Na melancholische afsluiter ‘Your Drums, Your Love’ konden we maar 1 ding besluiten : binnen enkele jaren staat AlunaGeorge in zalen van Sportpaleis formaat en hun debuutalbum Body Music wordt da bomb.

Setlist : Just A Touch/Diver/ You Know You Like It/We Are Chosen/Attracting Flies/Body Music/Jam/This Is How We Do It (Montell Jordan-cover)/ Kaleidoscope Love/ White Noise/ Be Your Boo/Your Drums, Your Love

Omdat voorprogramma La Femme ons tot voor hun optreden totaal onbekend was werden we aangenaam verrast door hun dansbare, hoekige wavepop met surfelementen en vonden we ze zelfs net iets beter dan hoofdact CHVRCHES.

De Franse bende La Femme bestaat uiteen dame met een Mia Wallace-kapsel en 4 heren die met een batterij aan synthesizers (we telden er 6), een drumstel, conga’s, een surfgitaar en zelfs theremin en sitar de Orangerie binnen de kortste keren op z’n kop zetten. Hun eerste song klonk nog als Battles met een dronken orgeltje maar daarna waren Devo, The B 52’s, Andreas Dorau en Jacno de referentiepunten. ‘Sur la planche’ had een heerlijk springerige baslijn die je benen tot een debiel dansje én een spurt richting verkoopstand dwongen.

Niet dat CHVRCHES slecht was, maar na het hyperkinetische optreden van La Femme oogde het podium leeg en zangeres Lauren Mayberry en haar 2 mannelijke kompanen nogal statisch : Lauren in het midden en de heren elk hoofdknikkend in een hoek achter hun synths en loopstations. Ian plukte af en toe wild aan een bas en Doherty zorgde voor een lichtjes gênant/hilarisch moment door ‘Tide’ zelf te ‘zingen’. De zang- en danskwaliteiten van de man waren jammer genoeg van die aard dat het leek alsof er plots een licht mentaal gehandicapte achter de microfoon had plaatsgenomen. Het publiek keek bedremmeld toe en gaf na afloop een beleefdheidsapplausje. Wisten we ineens ook waarom ze Mayberry als frontvrouw hebben gekozen. Bovendien bleek driekwart van wat we te horen kregen voorgeprogrammeerd en konden ze (niet onlogisch met slechts 1 EP uit) krap 40 minuten volspelen waardoor het geheel eerder op een veredelde showcase leek.

Gelukkig zijn er ook pluspunten te melden. De stem van frêle Lauren klonk tijdens openingssong ‘Lies’ nogal onzeker en iel, maar daarna ging ze steeds krachtiger en zuiverder zingen. De 3 turven hoge Mayberry ziet er uit als een schattige girl next door, maar roep dit niet te luid want naar eigen zeggen lag haar hand in een gipsverband doordat ze iemand die haar ‘cute’ had genoemd een dreun had verkocht. Vergis je niet : de eerder verlegen Glasgowegians zijn uiterst sympathiek en innemend, ze sloegen tijdens het regelmatig ongedwongen een praatje met het publiek en kwamen na het optreden platen signeren. Iain Cook en Martin Doherty weten daarenboven hoe je een van poten en oren voorziene electrosong schrijft. ‘We Sink’, ‘Recover’,‘Gun’ en ‘Science and Vision’ zijn dan ook oorwormen die je na één luisterbeurt kan meefluiten. Nog in hun voordeel pleit dat de Schotten met slechts een paar songs op hun conto in de BBC’s  ‘Sound of 2013’-lijst belandden en dus nog heel wat groeimarge hebben. Voorlopig nog te bestempelen als beloftevol, maar CHVRCHES zou in de toekomst wel eens heel groot kunnen worden. Wij kijken alvast uit naar het in september/oktober te verschijnen debuutalbum.

Setlist : Lies/We Sink/Lungs/ Now Is Not The Time/Gun/Science And Vision/Night Sky/Recover/Tide/The Mother We Share

De dancewereld is Miss Kittin kwijt. Op haar laatste album doet ze haar naam eer aan. Ze is namelijk geëvolueerd van een krolse kattin on the prowl naar een brave kitten die wil dat je haar buikje streelt. Weg scherpe klauwen.

Calling From The Stars is een dubbelalbum : één ‘gewone’ Kittinplaat en een tweede plak met ambient. Nu is een dubbelalbum iets dat noodzakelijk kan zijn als je als geïnspireerde muzikale popgod je ideeën niet in een tiental songs kwijt kan. Maar begeesterd klinkt Caroline Hervé hier net niet.

Ok, bij ‘Ballad of the 23rd Century’, ‘See You’ en ‘Flash Forward’ druk je niet onmiddellijk op de fast forward-knop, ‘Come Into My House’ heeft een behoorlijke baslijn, ‘Sunset Mission’ doet vaagweg denken aan de Aphex Twin op Selected Ambient Works en wonderboy Gesaffelstein komt een handje helpen op de titeltrack, al levert dat deze keer geen vuurwerk op.

Maar ‘Life is My Teacher’ is niet meer dan Bond Zonder Naam-spreuk, ‘Maneki Neko’ leunt zwaar op haar eigen ‘Kittin Is High’ en op de ambientschijf wordt regelmatig leentjebuur gespeeld bij Kraftwerk. En wat ons betreft mag R.E.M. een proces aanspannen omwille van de schabouwelijke verkrachting van ‘Everybody Hurts’.

Een geval van ideeënarmoede of misplaatste pretentie? Feit is dat op Calling From The Stars geen track van het kaliber ’Frank Sinatra’, ‘1982’, ‘What Does It Feel Like’, ‘Madame Hollywood’, ‘Grace’ of  ‘Kittin is High’ staat. Na veelvuldige beluistering steekt er geen enkel nummer boven het maaiveld uit, de meerderheid klinkt vlak en leeg. De lome elektro kabbelt maar wat aan zonder golfjes in onze gemoedstand te toveren.

Misschien moet de Française terug aan de mouw trekken van maatjes The Hacker en Felix Da Housecat, want de zelfgeschreven tracks bewijzen dat het solo niet meer op een behoorlijk niveau lukt.

Lees ook op : http://www.motherlovemusic.be/album/miss-kittin-calling-f...

Le nouveau Daan est arrivé, en het is een grand cru. Ruim negen maanden moest deze plaat rijpen, een ware uitputtingsslag volgens de ‘franke Belg’ zelve, maar het resultaat mag er meer dan zijn. Le Franc Belge is een poging om een voet tussen de deur te krijgen in de francofone wereld. Met deze plaat onder de arm zou hij die deur wel eens uit de hengsels kunnen trappen.

‘Mes Etats Unis’ schiet Louis XIV-gewijs uit de startblokken met jachtige staccato clavecimbelklanken. Een song met Versaillesgrandeur. ”43 ans et t’as rien compris” beklaagt de zanger zichzelf in dit lied, maar hoe hij een sterke song moet schrijven heeft hij verduiveld goed begrepen. ‘La vraie décadence’ bijvoorbeeld, dat met die droog plukkende bas en diepe parlandozang begint als iets dat op Histoire de Melody Nelson had kunnen staan en daarna z’n eigen fantastische weg gaat.

‘Everglades’ is met z’n discoviolen best aanstekelijk, maar zeker niet het sterkste nummer van de plaat. Die eer is naar onze mening weggelegd voor ‘La Crise’. Meesterlijk hoe een streep net achter de maat aan hinkende rebetika doorheen een song over de economische crisis huppelt. Subversieve sirtaki op de rand van de afgrond en binnenkort een hit in indignados- en Occupykringen.

 ‘Melodies Paroles’ klinkt alsof het werd opgenomen in een rokerige bruine boîte, Franser dan een jeu de boules spelende wijnboer met een alpinopet. Top. Daan’s nieuwe muze Claudia Radulescu zingt zwoel zuchtend mee in het sensuele ‘Conducteurs Fantomes’. Van de 3 bonustracks op de LP-versie van het album is vooral ‘Palaistine’ een aanrader.

Minder geslaagd : ‘The Kid’, een iets te doordeweekse kruisbestuiving tussen een U2-song (luister naar dat Bono-gilletje in de intro) en ‘Landmijn’. Ook ‘Irrelevant’ is Daan by numbers, maar daar staan dan weer zeer goede songs als ‘La Vendeuse’(orkestrale country noir) en ‘Parfaits Mensonges’ tegenover.

“All my skills fit inside a lorry” zingt Stuyven in ‘Lust Or Love’. Een geval van valse bescheidenheid. Als de Fransen de kwaliteiten van Daan als zanger, songschrijver en arrangeur (ongeveer 250 sporen en nergens een overbodige noot, faut le faire) niet horen hebben ze waarschijnlijk brie in hun oren gestopt of is hun geest beneveld door ettelijke glazen wijn. Their loss, not ours.

Review ook te lezen op : www.motherlovemusic.be

Meer dan 4 decennia omspant de carrière van de enigmatische en mysterieuze band The Residents en nog blijven ze hun publiek op het verkeerde  been zetten. Woensdag was het buiten meer dan 20°c, maar in het Depot leek het wel Kerstmis.

Op het podium stonden een grote opblaasbare kerstman en sneeuwpop broederlijk naast elkaar, en op het einde van de show verscheen zelfs een denneboom met oogbal als piek. Zanger Randy zag er met z’n kerstmanpak en creepy masker uit als een geile Santa Claus from hell.  Zijn confraters Bob (gitaar) en Chuck (toetsen) kozen voor een soort pitteleer en een dreadlockmasker met night vision goggles en zagen er uit als Slipknotleden op een coctailparty.

Speciaal voor hun 40th Anniversary Tour haalden ze oudere nummers van stal en speelden een dwarsdoorsnede van hun oeuvre, van debuutsingle ‘Santa Dog’ tot en met ‘The Bunny Boy’. The Residents zouden zichzelf niet zijn als ze die nummers niet in een nieuw, soms onherkenbaar of slechtzittend jasje hadden gestopt. Weird of interessant klonken het altijd, maar soms waren de studioversies (bv. ‘Give It To Someone Else’) gewoon veel beter. Tijdens songs als ‘Black Behind’ en ‘Picnic In The Jungle’ hoorde je wel waar bands als Primus de mosterd haalden.

Tussen de songs door vertelde Randy wetenswaardigheden, al dan niet verzonnen, over de albums, de oogballen (“veel te warm en  je zag eigenlijk geen steek”) en zijn schielijk overleden vriend Snakefinger. Als ode aan deze meestergitarist brachten ze daarna ‘The Man In The Dark Sedan’ . De verbindende  verhalen tussendoor waren vaak grappig, interessant en soms lichtjes demystifiërend, al weten we natuurlijk nog steeds niet wie er onder al die vermommingen schuilgaan. Toch een prestatie dat ze al 40 jaar hun identiteit verborgen weten te houden en de muziek voorop plaatsen. Bewonderenswaardig ook.

Al bij al een vrij amusante performance van het geschifte kunstcollectief, al moet de impact van hun albums en optredens in de jaren ‘70 tot ‘90 veel groter geweest zijn. Nu is op muzikaal vlak het vet wat van de soep.

Setlist : Loser=Weed / Picnic in the Jungle (mashup)/ Baby Sister/ Give It to Someone Else/ CB Composition / Jelly Jack: The Boneless Boy (mashup)/ The Confused Transsexual/ CB Contraption 1/ Teddy/ The Monkey Man/ Struggle/ Mr. Lonely / The Man in the Dark Sedan (mashup)/ Hanging By His Hair/ CB Contraption 2/ Bathsheba Bathes/ Honey Bear/ The Black Behind/ Marching to the Sea / Intermission (mashup)/ Encore: Santa Dog/ Dead Wood

Verslag ook te lezen op : www.motherlovemusic.be