02-04-13

Depeche Mode - Delta Machine

Ik heb alle vinyls van Depeche Mode in de kast staan, dus je kan me met het grootste gemak een fan noemen. Zeggen dat ik reikhalzend naar deze plaat uitkeek is dus een understatement. Maar single ‘Heaven’ deed me mijn verwachtingen al wat bijstellen. Terecht, blijkt nu.

De titel van deze dertiende Depeche Mode-studioplaat heeft dezelfde initialen als de bandnaam en verwijst naar de 2 elektronische (delta)bluessongs die er op staan. Beide nummers, ’Slow’ en  ‘Goodbye’, horen bij het beste dat op Delta Machine te vinden is. Ze klinken een beetje alsof de Britten hebben gejamd met Seasick Steve, die de maat stampte op een ritmebox. Simpel, cool en sexy.

Jammer genoeg is niet heel de plaat zo goed. Het duurt zelfs 6 nummers voor de eerste echt goede track passeert : het voornoemde ‘Slow’, dat trage seks verklankt. Daarna volgen gelukkig 5 goede songs, enkel onderbroken door de obligatoire, in pathos badende  Martin L. Gore-track : het onvoldragen ‘The Child Inside’.

In ‘Broken’ worden twee oude DM-songs hertimmerd tot een goede nieuwe, namelijk ‘A Question of time’ in de strofen en ‘Blasphemous Rumours’ in het refrein. ’Soft Touch/Raw Nerve’ knettert en vonkt als vanouds. ‘Should be higher’ is deep, down en dirty, een dreigende stomper met lekker  onderkoeld synthmotiefje. Ook ‘Alone’ is een zinderende tune die aan je hersenpan blijft plakken. Van de 4 bonustracks is enkel ‘All That’s Mine’ de moeite waard.

Songs als ‘Angel’ (let ook op het doorslagje van de  ‘I feel you’-riff dat halverwege opduikt) en ‘My Little Universe’ laten het grote manco op deze plaat horen : zoals altijd knap gezongen door Gahan, maar de melodieën zijn niet memorabel te noemen. De zwakke broertjes zijn deze keer spijtig genoeg niet op 1 hand te tellen. Een andere constante op deze plaat is dat het tempo (te) laag ligt. The Mode probeert wel een nieuwe twist aan hun geluid te geven, luister bijvoorbeeld maar naar het industriële geknisper en gepruttel in veel songs dat doet denken aan de klanktapijten die Matmos weefde op Björks  Vespertine, maar in z’n totaliteit ligt de kwaliteit te laag.

Verder is het me een raadsel waarom de platenmaatschappij of de band ‘Heaven’ en ‘Soothe my soul’ als singles heeft gekozen, het zijn 2 lauwe liedjesdie nog niet tot aan de knieën van de DM-classics komen.

Am I on the right track?’ zingt Gahan ergens vertwijfeld in ‘Soft Touch/Raw Nerve’. Dacht het niet, Dave : de lelijkste hoes uit de DM-catalogus, te veel zwakke songs met flauwe melodieën en  een instrumentatie die op de helft van het album lijkt te baden in een valiumroes lijken me eerder te wijzen op een dwaalspoor. De zanger uitte een tijdje geleden z’n angst om als band irrelevant te worden en crap te maken, en mag zich nu zorgen beginnen maken, want een eenvoudige optelsom leert me dat er maar 6 echt goede nummers op deze plaat staan, en 6 op 13  (7 op 17 als je de bonustracks erbij rekent) is niet voldoende voor een Depeche Mode-album. Herkansing op de volgende plaat?

15:51 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ik heb de CD (nog) niet. Wel een ticketje voor Werchter. Hopelijk valt het mee. En anders Editors he. Cheerio !

Gepost door: Ellen | 02-04-13

De commentaren zijn gesloten.