28-10-13

Pixies, live @ AB (02-10-2013)

Verrassende tijden voor Pixies-fans. In juni liet Kim Deal via Twitter weten dat ze de groep verlaten had. Ze werd ijlings vervangen door Kim Shattuck (van The Muffs), een manoeuvre dat een deel van de aanhang niet goed leek te verteren, getuige de giftige reacties op de Facebook-pagina van de groep. Vervolgens werd na 9 jaar stilte een nieuwe single (‘Bagboy’) en een nieuwe EP op het wereldwijde web geworpen. Black Francis ofte Frank Black maakte  in interviews bovendien bekend dat de Pixies ondertussen genoeg materiaal hebben opgenomen om 3 albums te vullen. Wij dus naar een uitverkochte AB om vast te stellen of Pixies zonder Kim Deal die naam waardig is. Ja, zo blijkt, al was het geen perfect optreden.

Eerste vaststelling : Black Francis ziet er niet meer uit als een obese zeekoe. Hij is duidelijk een hoop kilo’s kwijt én goed bij stem. Joey Santiago is daarentegen geen spat veranderd en toonde opnieuw wat een fantastische gitarist hij is. Hoe hij midden in ‘Vamos’ van gitaar wisselde en z’n instrument ritmisch deed knetteren, kermen en heerlijke feedback liet uitbraken was werkelijk meesterlijk. ‘Zwette Frans’ stond er bij en keek er al grijnzend naar. Werd Kim Deal gemist? Natuurlijk. ‘Gigantic’ werd om vanzelfsprekende redenen uit de setlist geweerd, en dat is altijd jammer. Kim Shattuck is misschien niet de real… euh…Deal, maar deed wel wat ze moest doen, namelijk strak bassen. En als je je ogen dichtdeed, bijvoorbeeld tijdens de ijlende ‘ooo-oooh’s’ in ‘Where Is My Mind’, dan moest je toegeven dat haar stem ook wel wat op die van Kim Deal leek.

Bijna 30 nummers kregen we op ons bord en meer dan ¾ kon je woord voor woord meebrullen. Wat dan ook massaal gebeurde tijdens classics als ‘Monkey Gone To Heaven’, ‘Gouge Away’ en ‘Here Comes Your Man’. Je kreeg spontaan kippenvel toen iedereen na lang zeuren als bis die eerste verlossende ‘Hey!’ hoorde, rechtveerde en Black als 1 man terug begroette.

Daar staat tegenover dat enkele nieuwe, eerder rustige nummers (‘Silver Snail’, ‘Greens And Blues’) de vaart ietwat uit het optreden haalden en contrasteerden met de rest van de set omdat ze duidelijk van mindere kwaliteit waren dan de gouwe ouwetjes. Erg communicatief waren de bandleden ook niet, er werd geen woord gesproken tussen de songs. Niet dat dit ons stoorde, zo was er des te meer plaats voor de songs. Maar waarom Frank Black en co twee keer ‘Wave of Mutilation’ speelden en ‘La La Love You’, ‘Debaser’ of ‘Alec Eiffel’ links lieten liggen is voor ons een groot vraagteken. Is het daarom dat er na afsluiter ‘Rock Music’ hier en daar licht boegeroep weerklonk?

Eindconclusie (want ons warme bed lonkt) : een verrassend goed optreden met een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre en enkele kleine schoonheidsfoutjes. En EP 2, 3 en 4 kan u best even voorbeluisteren alvorens ze aan te schaffen.

Setlist : Wave Of Mutilation/Where Is My Mind/In Heaven (Lady In The Radiator Song)/Andro-Queen/Nimrod’s Son/ Vamos/Break My Body/Brick Is Red/Here Comes Your Man/Indie Cindy/Another Toe In The Ocean/River Euphrates/Monkey Gone To Heaven/Velouria/Havalina/Gouge Away/Bone Machine/I’ve Been Tired/U-Mass/Broken Face/Isla De Encanta/What Goes Boom/ Silver Snail/Caribou/Greens And Blues/Planet of Sound

 

Bis : Hey/Wave Of Mutilation/Rock Musicpixies.jpg

17:44 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.