02-11-13

Suede (live @ AB, 01-11-2013)

Het zijn mooie tijden voor Suede-aficionado’s. De Britten brachten dit jaar het ouderwets goede Bloodsports uit en doen nu uitgebreid de Europese podia aan, waaronder gisterenavond de AB. Een optreden dat bovendien werd opgenomen en op cd gestanst, dus dan weet je dat de band z’n beste beentje zal voorzetten.

En zo geschiede. Een rood gordijn waarop SUEDE stond geprojecteerd, de band die toepasselijk ‘Europe Is Our Playground’ inzette en Brett Anderson die door de nevelen van de rookmachine het podium opschreed, meer was er niet nodig om een handenzee tevoorschijn te toveren.

Anderson is dan ook een geboren frontman en een volleerde publieksmenner. Hij struinde als een krolse kater  over het podium, molenwiekte met z’n microfoon, ging handjes schudden en zong alle sterren uit het firmament. Doordat hij constant heen en weer liep en met messiaanse, weidse gebaren contact zocht met alle uithoeken van de zaal gaf hij elke concertganger het gevoel dat hij persoonlijk tegen hem of haar zong.

‘Barriers’ was het eerste meebrulmoment en tegen dat koningsduo ‘Trash’ en ‘Animal Nitrate’ door de AB schalde stond de androgyne zanger al helemaal in het zweet.

Zijn rockposes leverden fans op de eerste rij enkele leuke foto’s op. Sommigen zullen het pathetisch vinden dat Anderson te pas en te onpas op z’n knieën neerzijgt als een predikant die het heilig vuur in zich voelt neerdalen, maar who cares als dit perfect past bij de larger than life - popsongs met een decadent randje waar Suede een patent op heeft? Voor elke kritikaster vond je gisterenavond een veelvoud aan devote volgelingen die smulden van elke beweging die hun heiland maakte. “Brett = God”, las ik gisteren op Twitter, en als je enkel z’n skills als frontman en zanger bekijkt zit die uitspraak niet ver bezijden de waarheid.

De rest van de band stelde zich tevreden met z’n dienende rol. Enkel gitarist Richard Oakes vond nog een spotlight met zijn grandioze gitaarspel.

Als recensent sta je soms kritisch en afwachtend notities te nemen, maar bij echt goede optredens wordt het notaboekje opzij gesmeten en schreeuw je gewoon mee met je verstand op nul. Gisterenavond was één van die eerder zeldzame avonden.

So Young’, Metal Mickey’, ‘Beautiful Ones’ werden word voor woord meegezongen door zowel prille tienermeisjes als bonkige baarden met een bierbuik die een dubbel aantal levensjaren op hun teller hadden staan. De Suede-hoogmis werd afgesloten met ‘Hit Me’, en al hoorde ik niemand klagen, voor veel aanwezigen had het beslist nog langer mogen duren.

Heerlijk optreden, en zeker niet alleen voer voor nostalgici. Suede bewees andermaal dat ze ook in 2013 nog steeds één van de sterkste Britse bands zijn.

Setlist : Europe Is Our PlayGround/ Barriers/ Snowblind/ It Starts And It Ends With You/Filmstar/ Trash/Animal Nitrate/ We Are The Pigs/ Sometimes I Feel I’ll Float Away/Sabotage/She/ Can’t Get Enough/ He’s Gone/ Still Life/ For The Strangers/ So Young/Metal Mickey/ Beautiful Ones/

 

 Bis : Hit Me

02:41 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Thanks voor blogupdate !
Suede was formidable !

Gepost door: Ellen | 02-11-13

De commentaren zijn gesloten.