10-11-13

Gesaffelstein - Aleph

aleph 1.jpg

Gesaffelstein, wat een heerlijk pseudoniem voor een Fransman, toch? Een roepnaam van het kaliber ‘dreckschwein’ of ‘arschloch’ die perfect past bij ’s mans rauwe en smerige muziek.

Mike Lévy’s muziek kan je het best omschrijven als een update van ‘the sound of Belgium’ (als de term nu-beat nog niet bestaat wil ik hem bij deze claimen). Hij maakte niet zomaar een track die ‘Belgium’ heet : de invloed van vaderlandse bands als Front 242 ligt er duimendik op en de harde monotone EBM en new beat-knallers op Aleph hadden het waarschijnlijk uitstekend gedaan tijdens de hoogdagen van de Boccaccio.

Naast een beestige feestschijf is dit album voor ons ook een fijne luisterplaat. Wij verklaren ons nader. Sommige mensen zien kleuren als ze muziek horen, wij zien vaak hele films voorbijflitsen als we naar goeie muziek luisteren. En dit komt niet door verhalende songteksten, wij kicken vooral op geluiden. Wat we precies zagen met Aleph in onze hoofdtelefoon? Een door Nicolas Winding Refn  geregisseerde dystopische SF-prent. Wreed goed, maar vrolijk word je er niet van.

‘Obsession’ past onder beelden van een grootstad die tijdens nachtelijke rellen aan gort wordt geslagen : een beat die bonkt alsof er met baseballknuppels op gesloten rolluiken wordt geramd, politiefluitjes snerpen, ambulances en politiewagens vliegen loeiend over het asfalt. Door de politieradio’s weerklinkt de paniekerige stem van de dispatching. Een luchtpijp wordt ritmisch dichtgeknepen in ‘Hate Or Glory’. Dreigend rondspiedende ganglords scheuren in gepimpte sportwagens door het nachtelijke ‘Hellifornia’, waarin je duidelijk ook enige invloeden van old school gangsta rap kan herkennen.

In ‘Nameless’ hoor je the day after : resten van in de fik gestoken gebouwen en straatmeubilair smeulen nog na, plastic zakken, krantenpapier en ander restafval zweeft door de verlaten straten, de bevolking likt bang haar wonden en de schade wordt opgemeten.

‘Pursuit’ is een Heizeldrama in pocketformaat. Over een droge D.A.F.-dreun schreeuwen hooligans met bloeddoorlopen ogen : ‘Hoeren! Hoeren!’ naar de tegenpartij terwijl ze rammelen met de metalen afrastering die hen van de vijand scheidt. Zet dit nummer op als R. Antwerp F.C. achterstaat tijdens een match tegen Beerschot (mocht dit kunnen) en de afgebroken stoeltjes vliegen tot in het bezoekersvak.

Al zou dit nummer met die knallende zweepslagen en rinkelende kettingen  (of zijn het met de vlakke hand gegeven meppen op onderdanige vrouwenbillen?) ook populair kunnen zijn op een willekeurig bdsm-feestje. It’s all in the ear of the beholder natuurlijk.

Niet alle songs klinken zo agressief en opgefokt. Er zijn ook rustigere tracks, maar overal druipt de melancholie of zwaarmoedige tristesse af, zoals in titeltrack ‘Aleph’, dat op A Broken Frame van  Depeche Mode had kunnen staan. ‘Out Of Line’ en ‘Destinations’ doen met hun parlando lyrics wat aan norse Anne Clark denken en ‘Piece of Future’ is Mr Oizo na een valium of 2.

Enfin, we kunnen zo nog een tijdje doorgaan, maar jullie snappen waarschijnlijk wel dat er zelden een straal zonneschijn doorbreekt in het donkere universum van Aleph.

Ons eindoordeel : machtige plaat van de man die onlangs in NME  “The New Prince of Dark Electronica” werd genoemd. Wij vragen ons af wie er dan eigenlijk het kroontje draagt.

Gesaffelstein staat dit weekend op I Love Techno. Wij voorspellen hedonistische danstaferelen die zullen doen uitschijnen dat de dag des oordeels diezelfde avond nog een aanvang zal nemen. U zou al voor de poorten van Flanders Expo moeten staan.

17:55 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.