26-11-13

Madensuyu : Stabat Mater

stabat.jpg

Doordat een deel van hun instrumentarium werd gestolen heeft de release van hun derde langspeler 5 jaar op zich laten wachten, maar eindelijk staat Madensuyu er weer. De Gentenaren creëren wederom een unieke blend van folk, gitaarrock en klassiek op conceptplaat Stabat Mater, een moderne bewerking van de middeleeuwse hymne die in het verleden al op muziek werd gezet door Pergolesi, Pärt en Penderecki. Het gedicht vertelt het verhaal van de Heilige Moeder die staande lijdt en rouwt om haar gekruisigde zoon.

Wie instant uitslag krijgt bij het horen of lezen van het woord ‘conceptplaat’ hoeft echter niet te vrezen.  Het album klinkt ook zonder dat je weet hebt van dit concept als vintage Madensuyu. Zeer goed dus. Het is bewonderenswaardig hoe Stijn Ylode De Gezelle (gitaar, toetsen, stem) en Pieterjan Vervondel (drums, stem) zo’n vol groepsgeluid kunnen produceren. Het ontsporende, metalige gerasp over de snaren en manische drumwerk zorgen ervoor dat je nergens echt hoort dat hier maar 2 muzikanten aan het werk zijn.

Het hele spectrum aan emoties dat hoort bij het rouwproces van de gebroken moeder passeert de revue : woede en wanhoop in het pompende ‘Crucem’, ontkenning in de fantastische single ‘Time’, verdriet en depressie in het woordenloze ‘Dolorosa’,  aanvaarding in ‘Days And A Day’. Enkel koorknaap Tijl Geerst (ook te horen in ‘Time’) van knapenkoor In Dulci Jubilo biedt troost in het zalvende, a capella gezongen ‘Hush Hum’.

Het donkere, elektronische ‘Triple Dot’ had wat ons betreft mogen worden uitgewerkt tot een langere, volwaardige song. Maar de drie puntjes uit de  titel wijzen er misschien op dat we het vervolg zelf moeten invullen. De rauwe gitaargolven waarop de ziedende vocalen dobberen maken van ‘Mute Song’ een hoogtepunt. De teksten zijn niet altijd even verstaanbaar, maar echt storend is dit niet : de stomende muziek en de hartstochtelijke wijze waarop er wordt gezongen spreken boekdelen. Geen vrolijke muzak of ongevaarlijk geluidsbehang, wel verslavende kost die elke draaibeurt aan kracht en intensiteit wint.

Mooi extraatje : de houten hoes die verwijst naar het kruis waaraan Jezus werd genageld. Details die er op wijzen dat Stijn en Pieterjan van Stabat Mater een echt gesamtkunstwerk hebben gemaakt. Hun beste tot nu toe bovendien.

 

Madensuyu is Turks voor mineraalwater. Een toepasselijke naam voor een unieke band die zo’n bruisende en onderhuids borrelende plaat heeft afgeleverd en al sinds z’n ontstaan een eigen, onvergelijkbaar geluid heeft, zowel binnen als buiten de landsgrenzen. Waar blijft die internationale doorbraak?

20:52 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.