19-01-14

Rock Rally preselectie CC Mechelen (17-01-2014)

Rock Rally Joey 17-01-2014 061.JPG

 

Vrij veel zware metalen, opvallend weinig vrouwen en één echte uitschieter tijdens de Rock Rally-preselectie in CC Mechelen.

De Mechelaars van Psychonaut mochten openen voor eigen publiek. De psychedelische sludgerock en stoner van het trio deed ons af en toe aan Tool denken, maar rondzwierende haardossen zagen we enkel op, niet voor het podium. Degelijk, niet meer dan dat.

Next in line : Joey. Jawel, de jonge Lierenaar die  De Beste Singer-Songriter Van Vlaanderen won en o.a. al de nodige ervaring opdeed als backing vocalist in Hooverphonic . Dat zijn adelbrieven waar je mee kan uitpakken. Joey bleek live een band te zijn die nogal brave, maar heel melodieuze pop maakte. ‘Don’t Pretend ‘ klonk al tijdens de soundcheck als een instanthit. “Winnaar! Eerste plaats!” schreeuwden een aantal fans na hun set. Ietwat voorbarige conclusie, maar Joey bewees met wel dat hij songs met poten en oren kon schrijven.

Rock Rally CC Atlas 17-01-2014 074.JPG

De genaamde Jerre, zanger van Atlas, wist hoe hij z’n entree moest maken. Hij besteeg het podium in een cape-achtige zwarte mantel, brandde wierookstokjes en maakte er een kruisteken mee om het podium te wijden. Daarmee bleek hij toch niet alle kwaadaardige elementen te hebben verjaagd, want tijdens het optreden draaide, kronkelde en schreeuwde hij in die mate dat het leek of er een aantal demonen in zijn lichaam huisden die er langs diverse lichaamsopeningen weer uitwilden. Maar  best wel een brave jongen hoor. Toen hij op de monitor voor het podium kwam kelen met het snoer drie keer rond zijn hals gedraaid stapte hij netjes naast de plastic drankbekertjes, waarvoor dank. Enkele (groot)ouders van een bandlid stonden trots toe te kijken. De dolkomische strapatsen van de voorman van Atlas konden niet verhullen dat de melodische en alle kanten uitschietende hardcoresongs van zijn groep een beetje klonken als afleggertjes van At The Drive In. Veel ‘likes’ op de Rock Rally-pagina van Humo, maar daar was geen opgestoken duimpje van ons bij.

“Pop uit het hart van het Waasland”, ziedaar de volledige en bescheiden biografie van Scattering Walrus. De band uit Sint-Niklaas bracht  sympathieke rammelpop die ons dankzij de nasale stem van de spichtige zanger heel erg aan The Wolfbanes (en Nemo) deed denken. Er zijn ergere referenties. De drie puntige popsongs, het catchy  ‘Get Up When You’re Falling‘ voorop, deden je hoofd knikken, bleven hangen en waren voorbij voor we er erg in hadden. Een band waar potentie in zit. Krijgt van ons de aanmoedigingsprijs.

Rock Rally CC Scattering Walrus 17-01-2014 107.JPG

LKTR speelde z’n allereerste optreden tijdens deze preselectie, maar kwam verbazend zelfzeker over. De strakke zwarte pakken, met brillantine achterovergekamde haren van de zanger en de zwaar aangezette synthpop, alles aan deze band meurde ontzettend naar Hurts, al rockten de electropopsongs wat meer dan die van de Engelsen. LKTR bleek zelfs al een single uit te hebben, het niet onaardige ‘K-Hole’, dat wel eens in één of andere playlist zou kunnen belanden. De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat het totaalplaatje wel heel glad overkwam, dat het ganse optreden tot op de seconde leek ingestudeerd en dat bij hun maatpakken een schematisch opgesteld businessplan om de wereld te veroveren leek te horen.

Dan hadden we meer sympathie voor de schuchtere kerels van Kalisto Bay, al stonden de zenuwen te strak gespannen, waardoor vooral in het derde nummer de onvaste zang van de zanger opviel. Er zit wel wat in de indiepop van de jongens uit Oud-Turnhout, maar het kwam er gisteren niet echt uit.

“Somewhere On Drugs” werd er herhaaldelijk gemurmeld in één van de onopvallende electrosongs van Pupils. Waarschijnlijk de enige plek en situatie waarbij de vocalen van de kersverse zangeres en haar 2 kompanen niét vals klonken. Al kan het ook zijn dat ze zichzelf niet hoorden zingen, want de monitors stonden blijkbaar niet al te best afgesteld.  Helaas pindakaas, het zwakste optreden van de avond.

Rock Rally Melting Time 17-01-2014 225.JPG

De enige band die onze hartslag gisterenavond echt de hoogte in joeg was Melting Time. De hooky, Joy Division-achtige waverock van de Lierenaars klonk scherp en opwindend en de aan –jawel- Ian Curtis en Jim Morisson herinnerende stem van Niels Elsermans mocht er wezen. Maar in tegenstelling tot de andere bands was het hier niet de zanger die met de meeste aandacht ging lopen. Dat waren broer en zus Bentein. De ravissante, langharige Naomi is pure eye-candy en bast lekker strak en sensueel. Broer Mauro is een Gitarist met hoofdletter G. Deed z’n gitaar echoënd janken, snauwen en brullen en spatte bijna uit mekaar van spelplezier. Heerlijk om hem met vertrokken gezicht te zien spelen en rondspringen. Laat die jongen zich nog enkele jaren verder ontwikkelen en je mag hem toevoegen aan het rijtje innoverende vaderlandse gitaristen waarin o.a. Jean –Marie Aerts en Geoffrey Burton staan te blinken.  Bovendien – we zouden het bijna vergeten te melden-  stonden hun songs als een huis. ‘Joyless’ had een droog pompende Pete Hook-achtige baslijn en ‘Eyes’ had schurende en weerbarstige gitaarlijnen in de aanbieding. Enige minpunt : de invloeden van hun voorbeelden liggen er nog dik op, maar die krijgt de band er in de toekomst wel afgepoetst. Ook tekstueel mogen ze nog spitanter uit de hoek komen.“Het beste dat ik vandaag al gehoord heb” hoorden we mompelen na hun optreden, en dat kunnen wij alleen maar bijtreden.

‘Het dreigende dinges’ is een album van Suske en Wiske, maar zou ook op Sunbourne kunnen slaan. Loodzware doommetal en postrock in de stijl van Isis en Amenra die je even achteruit deed deinzen. Slecht was het niet, maar de schreeuwzang van de zanger –ergens tussen een gewonde dino en een in doodsangst verkerende geit in (binnen het genre is dit hoogstwaarschijnlijk een aanbeveling) -ging ons na een tijdje vervelen.

 

Anna Rune sloot deze selectie af. Haar optreden hebben we door omstandigheden niet gezien. Kort samengevat zagen we af en toe best wel leuke tot goede dingen in CC Mechelen, maar Melting Time stak er voor ons met kop en schouders bovenuit. Als zij niet naar de volgende ronde gaan dan eten wij onze schoenen op.

Rock Rally CC Melting Time 17-01-2014 224.JPG

12:55 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.