23-02-14

Les Claypool's Duo De Twang - Four Foot Shack

Les-Claypools-Duo-De-Twang-Four-Foot-Shack-300x300.jpg

Sinds wij in 1991 voor het eerst een song van Primus hoorden zijn wij gek van het werk van Les Claypool, de spil van deze Amerikaanse cross-over band. Jawel jongelui, wij zijn zo oud dat wij de term cross-over kennen én nog gebruiken. Niet dat wij alles wat Claypool op band heeft gezet in onze platenkast hebben staan, maar het zal niet veel schelen. Wij keken dus uit naar deze plaat.

Enkele jaren na Primus’ comebackplaat Green Naugahyde richtte Claypool Duo De Twang op, een collaboratie met gitarist en jeugdvriend Bryan Kehoe. Het resultaat van hun samenwerking, Four Foot Shack, verzamelt bluegrass- en country-versies van reeds bestaande Claypool - songs en covers van persoonlijke favorieten van de meesterlijke bassist. Geen écht nieuw werk dus.

Claypool noemde Duo De Twang “my fuck-off vacation band”. Dat horen we : er wordt los en schijnbaar ontspannen gemusiceerd. Maar de bas dendert uiteraard wel strak rechtdoor als een goederentrein op dreef, de bassnaren ratelend als trillende en knetterende elektriciteitsdraden. “Drivin’ like bastards / Jumpin’ the throttle” zoals Claypool zingt met die karakteristieke Kermit-stem van ‘m. Voet op het gaspedaal en gaan met die bas. Kehoe kan ondertussen vrij bewegen en improviseren rond deze solide grooves.  

Verder is de coverkeuze soms onverwacht. Wat bijvoorbeeld gedacht van het aanstekelijke “Haw haw haw haw/ Stayin’ alive” – refreintje in ‘Stayin’ Alive ‘ van –godbetert- de Bee Gees? Of het relaxt surfende ‘Pipeline’ van The Chantays? Het klinkt zoals beloofd twangy, maar toch ook zeer Primus. Je bent Les Claypool of je bent het niet natuurlijk. Al klinkt de baslijn in ‘Red State Girl’ toch ook een beetje als  de synthriff in ‘Sweet Dreams’ van Eurythmics.

Nergens klinkt het alsof het duo een extra muzikant mist. Al bij ‘Wynona’s Big Brown Beaver’ tik je  hoofdknikkend mee met je voeten alsof je in een rocking chair voor een four foot shack zit, en dat stopt pas na de laatste noten van ‘Jerry Was A Race Car Driver’. Ook als duo kan je een vet  en vol geluid neerzetten, dat wordt hier afdoende bewezen.

 

Liefhebbers van het werk van het geflipte baswonder kunnen dit fijne tussendoortje met een gerust gemoed naast Green Naugahyde op de plank zetten. Wij zijn klaar voor een nieuw Primus-album, Les.

21:08 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.