20-04-14

School Is Cool - Nature Fear

School Is Cool - Nature Fear_0.jpg

De aanloopperiode naar Nature Fear, de tweede plaat van School is Cool, verliep nogal woelig. Nele Palinckx volgde haar grote liefde naar Argentinië en moest noodgedwongen vervangen worden door 2 muzikanten : vioiste Justin Bourgeus en toetseniste Hanne Torfs. Andrew Van Ostade speelde nog mee op de plaat maar verliet vlak voor de release om nog onduidelijke, persoonlijke redenen de groep.

Wie School Is Cool al aan het werk zag weet dat dit een serieuze aderlating is voor het visuele aspect van hun optredens. Palinckx bespeelde meerdere instrumenten en zag er ook nog eens goed uit en Van Ostade was met z’n ronde postuur, bretellen en uitbundige speelstijl een echte eyecatcher. Daarnaast waren het ook nog eens 2 prima muzikanten.

Maar voor alle duidelijkheid: het klinkt niet alsof het moeilijk was om Nature Fear te maken. De typische School Is Cool-signatuur is er nog steeds, maar de barokpop met glorieuze refreinen en instant-herkenbaar drumwerk kreeg regelmatig een serieuze elektro-injectie. En dat vinden wij helemaal niet erg.

Zanger/gitarist/songschrijver Johannes Genard is duidelijk de man met visie binnen de band. Hij componeerde op zijn Mac 80% van de songs met Garageband , de rest van groep kleurde daarna de uitgetekende songstructuren in. Single ‘Black Dog Panting’ toonde al aan dat er nieuwe wegen werden ingeslagen. Een duister, eerder contemplatief nummer dat minder airplay kreeg, maar wel een gebroeders Dewaele-edit. Ook niet slecht me dunkt.

Toeval of niet, het zijn de songs waarin het sterkst wordt afgeweken van het bekende groepsgeluid die we het meest hebben gedraaid. ‘Hollow Hill’ bijvoorbeeld, een song over een dronkaard die wordt opgesloten in een uitgeholde heuvel en voor eeuwig met elfjes moet dansen. Klinkt inderdaad als een delirium van Hans Otten, maar het idee voor deze songtekst komt uit een andere bron dan een biervat.

Genard liet zich op tekstueel vlak namelijk meermaals inspireren door Europese volkssprookjes, sagen en mythen. Zolang het prima songmateriaal oplevert : no problemo. ‘Your Body And Me’ is nog zo’n toppertje. Hamerende ritmiek, heerlijk refrein en uitschuivende synths op de achtergrond. Zet zich onmiddellijk vast in je hersenschors. De koperblazers en het Kodo-gedrum in ‘Tusks’ lijken een veldtocht aan te kondigen. Het nummer dendert als een olifant door je woonkamer. Impressionant. Genard liet al weten dat hij dit nummer graag op de soundtrack van Vin Diesel-vehikel Hannibal The Conqueror wilde horen, en we begrijpen nu waarom.

Ook de meer ‘typische’ School Is Cool-songs zijn meestal heel sterk. Het punky ‘The Soothing Sounds Of Breaking Bones’ (dat Genard tijdens een wandeltocht door Antwerpen bedacht) het met stemmig banjogetokkel bedachte ‘Envelop Me’, het melancholieke ‘Tryst’ of het geradeaus galopperende ‘Blue Jeans’. En meestal zijn we niet gek van de trage nummers op albums, maar ‘Golden Grey’ is wel een mooi exemplaar.

‘Wide-Eyed & Wild-Eyed’ bevat naast de bekende extatische zang en driftige ritmiek ook onderkoeld zoemende synths. Kan je na één beluistering meezingen, maar toch vonden we het School Is Cool by numbers. Ook afsluiter ‘Cursing, Let Me In’ was voorbij voor we er een sterke song in konden ontdekken.

 

School Is Cool werd in het verleden regelmatig met Arcade Fire vergeleken. Dat geldt enkel voor de experimenteerdrang die beide groepen delen, want de Belgen kiezen duidelijk hun eigen weg. Benieuwd wat Genard in de toekomst nog uit zijn gevederde hoed zal toveren.


00:31 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.