31-10-14

Future Islands @ Botanique (30-10-2014)

Future Islands 30-10-2014 Botanique 016.JPG

Celebration? Na hun optreden in het voorprogramma van Future Islands overviel me de vraag : 'Wat viel er dan te vieren?'. Het grijze muisschap? De dood van een familielid? De totale saaiheid? Het amechtige gepiep van Katrina Ford klonk allesbehalve krachtig. Geert Bourgeois heeft bovendien meer charisma dan de Amerikaanse krullenbol. De gitarist naast haar was dodelijk verlegen of had dringend een dosis antidepressiva nodig, zo treurig hing hij over z'n instrument. Om z'n fletse persoonlijkheid wat bij te kleuren had hij een groen pomponnetje aan z'n gitaar gehangen. Dat maakte de aanblik nog zieliger. En de dandy die achter de toetsen zat leek me van het type dat te veel nadenkt en zichzelf een ware intellectueel vindt. Vandaar waarschijnlijk dat de songs (?) zo flauw en ongeïnspireerd overkwamen. Te veel nadenken is nooit goed. Samen maakten ze psychedelische indierock die je zo snel mogelijk wilde vergeten. Na een goed half uur vroeg ik me af wie deze Amerikanen een contract onder de neus had geschoven en hen al 4 platen had laten uitkakken. Het bleek Bella Union te zijn, toch een platenmaatschappij met enige renommee. De crisis in de platenindustrie blijkt dan toch niet zo erg te zijn.

Nee, het feest brak pas los toen Future Islands op het podium verscheen. Iedereen heeft ondertussen het spraakmakende Letterman-optreden gezien, en zo niet, dan moet u dat dringend doen, en wel hier :


De aanwezigen wisten dus dat er met Herring (volgens mij droeg hij dezelfde zwarte kleren als in Letterman) een frontman op het podium stond die zich helemaal smijt : denkbeeldige tegenstanders k.o. slaan, rondhuppelen, kung fu kicks in de lucht, roffelen op zijn borst en brullen alsof hij niet met z'n statische, onopvallende compagnons staat op te treden maar met Cannibal Corpse. Beslist géen dode panharing, deze Samuel T. Herring. Ik stond op de eerste rij en was nat van het zweet. Lees : het rondspattende zweet dat werkelijk van de drijfnatte zanger drupte. Ik vermoed dat hij na een optreden wel een kilogram lichter zal zijn.

Future Islands 30-10-2014 Botanique 168.JPG

Het had wel effect. Zodra Herring zich aan zijn eigen aanstekelijke vorm van daddy-dancing waagde in openingssong 'Back In The Tall Grass' steeg er een gegil op onder de vrouwelijke fans. Op korte tijd is de zanger met de babyface een waar sekssymbool geworden, althans voor de dames die op de eerste rijen zwijmelend zijn songs stonden mee te lippen. De oudere dame voor ons daarentegen deinsde een paar keer verschrikt achteruit, bang om een rotschop of een uppercut te krijgen toen de zanger een paar keer onverwacht en molenwiekend naar voor sprong. Herring, die er uitziet als een kruising tussen Steve Martin en Robbie Williams, leeft zich helemaal in zijn songs in en beeldt ze soms bijna uit. Heerlijke synthpopnummers als 'Sun In The Morning' (wat een mooi liefdeslied), 'Spirits', het springerige 'Balance' en het als een hymne onthaalde en massaal meegezongen 'Seasons (Waiting On You)' werden door zijn manische podiumgedrag alleen maar versterkt. Moet het nog gezegd dat Herring het publiek helemaal op z'n hand én in zijn zak had? Memorabel avondje in de Botanique.

Future Islands 30-10-2014 Botanique 034.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 060.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 077.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 085.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 090.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 095.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 097.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 103.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 104.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 115.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 118.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 141.JPG

Future Islands 30-10-2014 Botanique 172.JPG

01:55 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.