16-07-17

Song to Song (Terence Malick)

‘Song to song’, de nieuwe rolprent van mooifilmer Terence Malick, is een navelstaarderige film. Nee serieus, er wordt veel naar navels gestaard, letterlijk en figuurlijk. Volgens mij heeft Malick een navelfetish, anders weet ik niet waarom hij Natalie Portman, Rooney Mara en een hoop andere deernes ‘kortgetopt’ laat rondlopen en constant navelshots toont.

In figuurlijke zin wordt er door middel van pseudo-intellectuele, zeurderige voice-overs heel geborneerd over amoureuze sores,  verlangen en een gebrek of teveel aan vrijheid geleuterd en diep naar pluis in de eigen navel gegraven door lege en pretentieuze personages. Geen prettig zicht.

En waarom staat Rooney Mara heel de tijd aan vensterbanken, raamkozijnen en -klinken te prutsen? Nog een tic van Malick, of zit daar een verborgen boodschap achter die ik heb gemist? Irritante actrice trouwens, die hele Mara. Als ze acteert dat ze zich geschokt of diep geëmotioneerd voelt kijkt ze daarbij als een bange babyaap die naar een tepel zoekt. Als je de film zelf bekijkt (maar ik heb je gewaarschuwd) weet je wat ik bedoel.

Mooie mensen (Ryan Gosling, Natalie Portman, Michael Fassbender…) die eruitzien als hele of halve fotomodellen, zich constant aanstellen en de hele tijd leuteren over hun luxeproblemen, daar heb ik geen boodschap aan. Ziet er totaal ongeloofwaardig uit ook. Mekaar permanent betasten en romantisch rollebollen in luxe-interieurs, backstage op festivals staan zwetsen met Patti Smith, Iggy Pop en the Red Hot Chili Peppers en dan jezelf en je vervelende leven lopen beklagen? Zoek dan maar een job. Dat doet Ryan Gosling gelukkig ook op het einde van deze stomvervelende film die bezwijkt onder zijn eigen lichtgewicht. Teleurstelling.

Song_to_Song_film_poster.jpeg

18:35 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.