01-01-18

Trouble - Snake Eyes

Oef, het is weer voorbij : de geforceerde feestvreugde, de kerstkitsch, de jaaroverzichten die in november beginnen, het volproppen met suiker en vet, de mentale stilstand. We kunnen verder met het leven.

Ik heb de voorbije 14 dagen overleefd met een stapeltje goeie muziek, de herlezing van ‘De Avonden’ van Gerard Reve (begonnen op 22 december, een hoofdstuk per dag, comme il faut) en The Return van Twin Peaks. The Return inderdaad, met hoofdletters. Want zo goed is die reeks.

Het nieuwe seizoen kreeg wisselende kritieken, maar na driekwart van de afleveringen te hebben bekeken kan ik je verzekeren dat ze minstens even sterk zijn als de oldies van een dikke 25 jaar geleden. Must-see tv.

Ook de soundtrack stelt wederom niet teleur. Beste nummer van het seizoen is wat mij betreft het instrumentale ‘Snake Eyes’ van jazzrocktrio Trouble. Het wordt in de vijfde aflevering gebruikt om het personage Richard Horne te introduceren. Toepasselijke titel ook, ‘Snake Eyes’ : Horne staart iedereen aan met de sluwe en koude blik van een vilein serpent.

Bijzondere tronie heeft acteur Eamon Farren, dat moet gezegd. Verhoudingsgewijs zit er iets … euh… scheef in zijn gezicht. Ogen die niet waterpas staan, hoekige jukbeenderen, een neus waarmee je een conservenblik open kan draaien en een scheve grijns die je zo van zijn smoelwerk zou willen meppen. Al zou hij je waarschijnlijk voor zijn. Een beetje uitvergroot allemaal. Grotesker dan een doorsnee gelaat, alsof het werd geschetst door Chuck Jones. Ik kan me voorstellen dat zo’n bizar hoofd gevonden vreten is voor David Lynch, die heeft bij de auditie vast een vreugdedansje gemaakt.

In zijn eerste scène in the Bang Bang Bar rookt Horne met een coole, onverschillige blik een sigaret en trekt hij de aandacht van een paar jongedames die op dit soort bad boys vallen. Vervolgens daagt Horne een bartender uit, koopt hij een corrupte flik om en bedreigt, betast en wurgt hij bijna een jonge vrouw die om een vuurtje vraagt. Te mijden type, dat is zeker. #MeToo-materiaal.

De scènes met Richard Horne worden door Lynch afgewisseld met beelden van het optreden van Trouble en barbezoekers die je ziet rondgolven op hun pompende en groovende rhythm & blues. De vraag is wel of Trouble ooit buiten de Bang Bang Bar zal optreden want blijkbaar werd het nummer speciaal voor de serie geschreven en opgenomen.

Daarnaast is er nog een link met Twin Peaks en Lynch : die jonge, schijnbaar timide gitarist met het leren vestje in het midden is namelijk niemand minder of meer dan Riley Lynch, zoon van dus. Hij wordt geflankeerd door Dean Hurley op drums en Alex Zhang Hungtai (van Dirty Beaches en Last Lizard) op tenor saxofoon. Kan die laatste lekker bezwerend toeteren zeg. Alsof Adolphe Sax zijn instrument daar speciaal voor heeft uitgevonden.

Voorlopig heeft de band één 7”- single uitgebracht op Sacred Bones Records. (Tip terzijde : scroll eens door de catalogus van dit geweldige label en ontdek geweldige bands als Exploded View en The Soft Moon). Daar lijkt het bij te blijven want de Amerikanen hebben namelijk geen optredens en nieuwe opnames gepland. Bijzonder jammer.


21:21 Gepost door Portishoofd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.